Overdenking

Het concert des levens…

In de maand november worden in vele godshuizen de overledenen van het afgelopen jaar herdacht. Lag hier eerst voor de kerken een belangrijke taak, in de loop der jaren is door de secularisatie dit gebruik overgenomen door andere organisaties of instellingen. Tegenwoordig zijn er geregeld speciale herdenkingsbijeenkomsten in uitvaartcentra voor familie en nabestaanden. Landelijk en lokaal worden zij in de gelegenheid gesteld de hun ontvallen dierbare te gedenken. Het ritueel van gedenken is belangrijk, want het helpt nabestaanden bij de verwerking van rouw en het dragen van verdriet. De behoefte om een ontvallen dierbare op een of ander wijze te gedenken is menseigen. Immers, zo houd je haar of hem nog dicht bij je. De één steekt thuis een kaarsje aan op een sterfdag of een jaardag. Een ander bezoekt het graf of het columbarium en legt daar bloemen neer.

Wat is het mensenleven afgezet tegen de duizenden jaren van het menselijk geslacht? Het is een zucht, een tel en het doet je de vraag opwerpen van de psalmist aan God: ‘wat is de mens, dat Gij aan hem denkt?’ In de ogen van de Eeuwige ben je van grote waarde! Hoe klein, hoe op het oog van weinig waarde ik me als mensenkind ook voel. De levensloop van een ieder van ons is onvoorspelbaar. Zij is, zoals een bekend lied het zegt, als een weg over bergen en dalen, een weg van vallen en opstaan. Soms zijn er momenten van vreugde en plezier en is het leven als in de muziek volop crescendo. En dan zomaar opeens komen er tijden van zorg, moeite en droefheid. De uitbundigheid wordt getemperd en muziek komt in diminuendo en wordt ingetogen en zacht. In tijden van rouw en verdriet lijkt de tijd stil te staan. Je mijmert of wordt melancholisch.

Bij binnenkomst in menig huishouden hangt in de hal of gang dat bord met die bekende tekst: ‘Van het concert des levens krijgt niemand een program’. Het leven als concert, waarvoor je oefent, waarvoor je strijdt. Je levensloop is gelijk een concert van ontvangen en van weer moeten loslaten. Het is een samenvoeging van vele klanken en kleuren waarin de levensmomenten van vreugde en verdriet worden uitgedrukt. Een program van ons leven zullen we nooit doorgronden. Van het concert des levens krijgt niemand een program. Wel mag ik geloven, dat ik gaan mag met de levende Heer. Hij vertrouwde op de Componist en zijn programma, dat eens voor altijd en voor iedereen crescendo zal worden!

John Bijman, predikant