Missie

Dit plan heeft als thema ‘Samen geloven’ en geeft aan welke richting de kerkenraad heeft voor de periode die voor ons ligt.
 
Waarom dit thema? Samen geloven, dat lijkt vanzelfsprekend in de kerk. Toch is het bijzonder. Sinds 6 juni 2011 vormen wij officieel de Protestantse Gemeente van Sint Pancras. Voor deze datum werkten de hervormde gemeente en de gereformeerde kerk al enkele jaren samen, de laatste tijd binnen een federatie. Nu de fusie officieel een feit is, gaan we ook samen verder als gemeenschap. Ieder lid, gereformeerd of hervormd, jong of oud, betrokken of minder actief, draagt daarin zijn eigen geschiedenis mee. Geloof, cultuur, vertrouwdheid en traditie maken daarvan deel uit. Daar willen we zorgvuldig mee omgaan. Als lidmaten van één lichaam willen we groeien in verbondenheid met ruimte voor diversiteit. Daarom kiezen we voor samen geloven als focus.

Van de voorzitter

Deze maand maar een kort stukje. Alleen maar even kort stilstaan bij het afge­lopen jaar, bij wat er is gebeurd, veranderd, vernieuwd etc. Sta eens stil bij wat er allemaal gebeurt. Vorig jaar is de kerk prachtig versierd, in januari weer afge­broken en opgeruimd, en nu weer prachtig aangekleed. We hebben bijzondere vieringen gehad, met Kerst, Paas, Pinkster, Oogstdienst, Christus Koning waarbij ook de kerk is opgetuigd, en dat gaat niet vanzelf. Overstapdienst kinderdienst, maar ook elke zondag weer kinderdienst vraagt voorbereiding, inzet en uitvoe­ring en dat gaat niet vanzelf. Commissieleden stappen op en worden vervangen, ieder doet zijn/haar ding zonder dat het opvalt, het is gewoon, maar het gaat niet vanzelf. U leest dit stukje, het is geschreven, geredigeerd, in de lay-out geplaatst, gestencild, geraapt, gevouwen, geniet en bij u bezorgd en dat gaat niet vanzelf. De kachel brandt, de koffie staat klaar, de kerk is schoon, de afwas gedaan en iedere dag van de week weer, dat gaat niet vanzelf. Meubilair is aan­geschaft/vervangen, plafond voorzien van isolatie, verlichting vernieuwd, geluid en video geoptimaliseerd, dat gaat niet vanzelf. Elke zondag is er een voorgan­ger, is er muzikale begeleiding, beeld en geluid, uitzending, ambtsdragers, kos­ter, kinderdienst en ontmoeting, en ook dat gaat niet vanzelf. We hebben jeugd­clubs, jongerenmaaltijden, kerstvieringen met bijna 40 kinderen, jeugddiensten, jeugdweekend een actieve groep die dit begeleidt, dit gaat niet vanzelf. Er zijn fondsenwerving activiteiten, bands, Sinterklaasintocht, optredens van orkesten, we zijn stembureau, er wordt gekookt, gegeten en ontmoet, er zijn sprekers, 4 mei bijeenkomsten en nog veel meer. En u raadt het al, dat gaat niet vanzelf.

We staan er vaak niet bij stil, maar zonder ons zou dat niet kunnen, we doen dit met z’n allen, ieder naar zijn kunnen. En daar moeten we dankbaar voor zijn. Dankbaar voor wat u kunt doen, wat u doet, wat een ander doet. En laten we dat dan ook uitspreken. Laat mij dan de eerste wezen:

IEDEREEN DANK VOOR ALLES WAT U VOOR ONS GEDAAN HEEFT.

Wordt het toch nog een langer stukje dan gedacht. Ik wens u de komende we­ken veel goede dagen, geniet van de vreugde van het licht en voor het komende jaar wens ik u allen Zijn licht op ons pad.

Met vriendelijke groet, Jan Leegwater

Mensen

Mensen zijn niet dankbaar omdat ze gelukkig zijn; mensen zijn gelukkig omdat ze dankbaar zijn

Columnist Tim Fransen schreef een column dat begint met: “Ooit las ik op een tegeltje: “Mensen zijn niet dankbaar omdat ze gelukkig zijn; mensen zijn geluk­kig omdat ze dankbaar zijn”.” Fransen geeft aan dat hij met deze tekst niets kon toen hij het voor het eerst las. Lange tijd had hij geen dankbare gevoelens, ondanks dat hij daar redenen ge­noeg voor had, alleen al voor het feit dat hij in een rijk westers land is geboren en gezond is. Hij vervolgt zijn verhaal: “Het was dan ook een grote opluchting toen ik een verklaring vond voor mijn ondankbaarheid: het menselijk brein. Dat is niet geprogrammeerd om dankbaar te zijn, integendeel. Om ons te mo­tiveren en te helpen overleven, zijn wij mensen opgescheept met een brein dat gefixeerd is op dat ene ding dat nog mankeert, op dat ene verlangen dat nog bevredigd moet worden; en bovendien met een brein dat beloningen in de toe­komst schromelijk overschat.” Daarbij haalt hij ook het feit aan dat onze geest ons regelmatig allerlei verlossingsfantasieën voorschotelt, zoals: “Als ik dit of dat heb of als ik zus of zo heb bereikt, dan zal ik echt gelukkig zijn.” Het geluk valt dan vaak tegen als het eenmaal zover is of is van korte duur. Hij eindigt zijn column met de woorden: “Ik geef het niet graag toe, maar dat tegeltje had gelijk. Bewust stilstaan bij onze zegeningen is misschien wel de beste manier om ons onverzadigde brein het zwijgen op te leggen en even sim­pelweg gelukkig te zijn.
Dat gun ik iedereen: vaker stilstaan bij wat er wel is, in plaats van wat er ontbreekt.”

Kristianne Geus

In beweging

Missionair Werk: de kerk naar buiten

“Soms wordt het minder: minder mensen, minder dominee, minder geld. Dat doet pijn. En toch kan dat oog geven voor het echte ‘meer’: het levende Woord van de Heer, de nabijheid van een God van liefde die ons aan elkaar geeft”, klinkt het in de visienota ‘De Hartslag van het leven’.
Juist die opmerking legt de vinger bij het missionair gemeente zijn in deze tijd. Aan de ene kant ontstaat er inderdaad dat gevoel van urgentie, maar aan de andere kant komt er dan ook ruimte voor nieuwe hoop, nieuwe energie en nieuwe moed.
Missionair gemeentezijn, dat klinkt heel ingewikkeld. Maar het betekent niets meer dan ‘gezonden zijn’. En van die roeping, die zending, wordt men zich steeds meer bewust: dat wij ingeschakeld worden en zijn als uitgezonden mensen en als een kerk die gezonden is. ‘Kerk naar buiten’ wordt dat ook wel genoemd. En kerk die naar buiten gericht is, wordt ook van binnen anders. Misschien wel aantrekkelijker, meer relevant, meer verwelkomend. Voor mensen van buiten én van binnen.
Gemakkelijk klinkt dat allemaal niet. Een veel gehoorde klacht is: “Als kerk doen we al zo veel, moeten we nu nog meer doen?” Het gaat bij het missionaire werk niet zozeer om meer doen, maar juist om meer bereiken. Missionair gemeente zijn is dat wat je doet, doen met een missionaire houding. Missionair-zijn werkt door in alles: in de manier van vieren, preken, in je pastorale bezoeken, in het diaconaat, in de huiskringen en het vorming en toerustingsaanbod. Het gaat niet om (nog meer) activiteiten, maar om een houding.